Etienne de Gerlache, eerste voorzitter van de Vereniging in België

Etienne de Gerlache, eerste voorzitter van de Vereniging in België

Wie zijn wij ?

In België

Onze organisatie

In België werd de Sint-Vincentiusvereniging opgericht in 1842, te Brussel. Onder de jonge initiatiefnemers was Edmond Van Gansbergh, de drijvende kracht.
Reeds 160 jaar sterk aanwezig, telt de Belgische Sint-Vincentiusvereniging vandaag 342 conferenties en 56 centra.
De conferenties zijn als het ware de basiscellen van de Sint-Vincentiusvereniging. Ze vallen geografisch meestal samen met een parochie en bestaan enkel uit vrijwilligers.
De centra bestaan uit verschillende huizen of instellingen ten dienste van de minderbedeelden en beheerd worden door de Sint-Vincentiusvereniging. Ze worden gerund door “vaste” leden die bij gelegenheid worden bijgestaan door vrijwilligers (niet noodzakelijk leden van de Vereniging). De centra zijn meestal gevestigd waar nog geen conferentie bestaat.
De geografische ligging bepaalt tot welke Provinciale Raad elke conferentie of centrum behoort. Er zijn er tien en een elfde voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Deze elf raden zijn op hun beurt overkoepeld door de Nationale Raad.

Baron Etienne-Constantin de Gerlache (1785 - 1871)
Baron Etienne-Constantin de Gerlache (1785-1871) was magistraat, staatsman en belgische historicus. Hij speelde een belangrijke rol in het jonge België, en vervulde de functies van voorzitter van het Nationaal Congres (1831), Regeringsleider (1831), voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers (1831-1832) en voorzitter van de Hoge Raad (1832-1867).
Hij is een van diegene die de kandidatuur tot de troon van België van Leopold van Saksen-Coburg-Gotha voordroeg. Hij maakte deel uit van de afvaardiging die naar Londen werd gestuurd om officieel de Prins op de hoogte te brengen van zijn verkiezing.Van 1845 tot 1871 was hij de eerste voorzitter van de Hoofdraad van de Sint-Vincentiusvereniging van België.De Vereniging was gedeeltelijk aanwezig sinds 1841, op initiatief van Jean-Baptiste Boone, rector aan het Sint-Michielscollege. Hij spoorde zijn leerlingen aan een “Liefdadigheidsinstelling” op te richten. Na de groei, hoofdzakelijk in Brussel en Luik werd de Vereniging erkend door de Algemene Raad in 1845. Ze telde toen 50 conferenties.

In het Buitenland

Een Belgische eigenaardigheid

De Sint-Vincentiusvereniging heeft het principe van universeel hulpbetoon aanvaard. Via een zuster-vzw, Vincentiaans Hulpbetoon in het buitenland, strekt het werkveld van de vereniging zich uit tot diverse andere landen.
Hieronder krijgen de landen met wie wij historische banden hebben uiteraard de voorkeur.
Sedert haar oprichting in 1833 heeft de Sint-Vincentiusvereniging haar conferenties over de hele wereld verspreid. Vincentiaanse werken vindt men vandaag verspreid over vijf continenten en in niet minder dan 140 landen.
Dit verleent aan de uitdrukking van Frédéric Ozanam –

  Ik zou een netwerk van naastenliefde rondom de wereld willen spannen  

– een nieuwe dimensie van universaliteit. Met de bekommernis om elkeen hulp te verlenen, “…welke ook zijn godsdienst, overtuiging, huidskleur, oorsprong, ras of kaste is”, zei Frédéric Ozanam. Daar bovenop zorgen verbroederingsacties tussen conferenties van geïndustrialiseerde- en ontwikkelingslanden voor hechte banden van solidariteit en bijstand.

L'entraide vincentienne à l'étranger

Etienne de Gerlache, eerste voorzitter van de Vereniging in België

Vincentiaans Hulpbetoon in het Buitenland

Zustervereniging van de SVV in België

Tegenover de immense ellende die bepaalde bevolkingsgroepen in het zuiden kennen, hanteert de Sint-Vincentiusvereniging “Gij zult de vreemdeling liefhebben als uzelf” (LV-19, 34) als een soort van elfde gebod. Wij beschikken natuurlijk niet over voldoende middelen om alle kansarmen in de wereld te kunnen helpen, maar elke vorm van solidariteit maakt al een verschil uit, al is het maar voor één persoon of een bepaalde gemeenschap. De solidariteitsacties van de SVV verlopen via haar zustervereniging, het Vincentiaans Hulpbetoon in het Buitenland.
Waarom doet de SVV dat niet zelf en schakelt ze een zustervereniging in? Omdat men van het ministerie van Financiën enkel de toelating krijgt om fiscale attesten uit te reiken als de hulp aan het buitenland bestemd is voor ontwikkelingslanden. Deze landen moet afzonderlijk geregistreerd zijn bij een specifieke vzw.
De landen waaraan het Vincentiaans Hulpbetoon in het Buitenland geregeld steun biedt zijn landen waarmee we een historische band hebben, alsook de landen waar de Belgische Sint-Vincentiusvereniging een “hulppost” heeft. In specifieke gevallen wordt aan sommige landen ook tijdelijke hulp verleend.

Vincentiaans Hulpbetoon in de Wereld

Waar zijn wij?